GAiN (Global Aid Network)
is een wereldwijde organisatie die
Gods liefde uitdraagt door noodhulp
en ontwikkelingsprojecten.

Reisverslag Lesbos mei 2017

18622464_10155547854021844_3638926242580786210_n

Terugblikkend blijven er twee woorden hangen:

BIZAR en BIJZONDER…….

Bizar…18664333_10155547854011844_6083245985525142398_n

Al snel ontdekken we met ons zeventallig team, onder welke omstandigheden de vluchtelingen in Kamp Moria bivakkeren…… onze eerste indruk, is een gevangenis waar mensen als criminelen achter slot en grendel opgesloten worden. Mensen van allerlei nationaliteiten, leeftijden, rassen en standen, op de vlucht naar een veilig onderkomen, een plek ver weg van oorlog en geweld, een plek van rust en vrede…. Een enorm kostbare, vaak onmenselijke vlucht door onherbergzaam gebied, gepaard gaande met vele momenten van angst en dreigend gevaar. Met als laatste een barre tocht over zee, die hier eindigt, in een gevangenis waar weinig menswaardigs aan is.

Lopend over het kamp blijft mijn zicht haken achter de tralies en de hoge afzettingen en hekwerken, wachttorentjes, en polities die breedgeschouderd de wacht houden. Enkele van ons krijgen al bij hun eerste shift de mogelijkheid om, tijdens het uitdelen van voedsel, te zien hoe de mensen achter de hekken leven. Al snel valt ons op hoe de grijze UNHCR dekens veelal gebruikt worden als afscheiding van de nog geen twee vierkante meter ruimt voorzien van bed die de enige privacy vormt te midden van de overvolle kamer/tent/container.

New Arrivals
Wanneer we op dag twee met een groot deel van ons team de immense tent van de ‘new arrivals’ moeten schoonmaken en herinrichten, rapen we letterlijk de restanten van de eerste dagen opvang op: branddekens tegen onderkoeling, vervuilde kledingstukken, etensresten, met veters aan elkaar geknoopte dekens, enzovoorts. Met onze handschoenen aan, ruimen we zwijgend de immense zooi op…. Elk van ons beseffend wat al deze restanten ons vertellen over die eerste dagen die deze mensen hier hebben doorgemaakt. Wanneer we de UNHCR zeilen op de grond moeten vervangen en wegtrekken vinden we zelfs persoonlijke documenten die als afval zijn achtergelaten…..het lijkt alsof enkelen van hen hier tijdens de eerste opvang letterlijk hun identiteit zijn kwijtgeraakt. Gedreven wordt de klus geklaard en worden de nieuwe zeilen strak over de grond geniet en de bedden weer teruggeplaatst ….. hoe netjes het er ook uitziet als we aan het einde van onze shift de tent verlaten, des te triester te weten dat deze schone heringerichte tent wacht op ‘new arrivals’.

Spelletje voetbal
De lange shifts die we draaien als bewaking bij de gates, geven ons de gelegenheid om een glimp op te vangen van hoe de mensen achter deze gates leven. Bij de enige familiegate die er is, hoor je kinderen huilen, zie je baby’s van hand tot hand gaan en is een oude kinderwagen zo ongeveer het enige speelgoed. Je ziet ouders eindeloos op mobieltjes turen en bij het openen en sluiten van de gate ontmoet je gedeprimeerde gezichten en vang je trieste verhalen op. Ook kom je oog in oog met gezinnen die hun kids eindeloos moeten vermaken maar zelf de puf niet hebben om de dag door te komen. Bij de gate met minors horen we verhalen over jonge jongens die al hun familie verloren hebben, maar ook van bijvoorbeeld die ene 17-jarige Marokkaanse gelukszoeker die vertelt dat er in zijn land geen werk is en in Europa wel…. toch??! ’s Avonds wordt de tijd door de jongens gedood met een behoorlijk goed spelletje voetbal en lijken de hekken en sloten even te vervagen. Tranen worden gewillig vervangen door zweet en boosheid en frustratie door gezond fanatisme.

18588966_1700656696906401_6611647340049099011_oWaar de eerste dagen vooral de oer Nederlandse ‘dit-kan-efficienter-gedachtes’ de overhand hadden, veranderen ze later in de week in compassie met de organisatie Euro-Relief die als NGO zo ongeveer het hele kamp lijkt te runnen met een eeuwig tekort aan vrijwilligers.

In het weekend wordt de ‘Women’s day’ door de vrouwen in ons team gevuld met een creatieve kralenworkshop, waarbij er, ondanks de aanwezigheid van hun drukke aandachtvragende kindertjes, volop aandacht is voor de vrouwen. En omdat het succes zo groot is, wordt deze workshop later in de week nog eens dunnetjes overgedaan. De vrouwen genieten zichtbaar van de aandacht. De focus die ze hebben bij het maken van hun kettingen en armbanden werkt helend in hun wirwar van gedachtes en hun ‘rugzak vol verleden’.

Onze werkzaamheden zijn veelzijdig, soms uitdagend dan weer uiterst tijddodend, soms vol met persoonlijke contacten en verhalen, soms alleen maar bestaande uit sjouwen en sjorren.

Bijzonder
Al met al vormt deze reis bij ons allen naast de BIZARRE omstandigheden waarin deze vluchtelingen verkeren, een BIJZONDERE ontmoeting met de verhalen van talloze unieke mensenlevens op zoek naar een beter leven, vol veiligheid en vertrouwen.

Tot team gesmeed verlaten we een week later Lesbos met vele mooie mensen in ons hart. Veel herinneringen en beelden op ons netvlies, met een zegenend gebed in de hoop dat er uitkomst is voor hen die achterblijven.

Een deelnemer

Tags: , , , , , , , , , ,

Rubrieken: Hulp aan vluchtelingen, Nieuws

Reageer op dit bericht