GAiN (Global Aid Network)
is een wereldwijde organisatie die
Gods liefde uitdraagt door noodhulp
en ontwikkelingsprojecten.

Indrukwekkende Servië-reis

Afgelopen maart vond er weer een hulpreis naar Servië plaats. Ook deze reis stond in het teken van vluchtelingenhulp. De deelnemers vertellen…

Tijdens onze reis verbleven wij in Bačka Palanka (noord-Servië) bij Pastor Jan en zijn vrouw Nada. Het kerkje van Pastor Jan heeft een gemeente van ongeveer 60 mensen en de ruimte zelf was net groot genoeg voor ons om alle kleertjes en speelgoed uit te stallen die wij uit Nederland hadden meegenomen.

Rode Kruis
Bij het Rode Kruis in Šid maken we kennis met Vanja en Jadranka, twee medewerkers van het Rode Kruis. Zij vertellen ons over de situatie in Servië en de situatie in de kampen. Zij zijn beiden onder andere werkzaam in de kampen en kennen de mensen die daar verblijven.

Het Rode Kruis organiseert workshops voor de vrouwen uit de kampen. Er worden vooral Tea Party’s georganiseerd die indirect ook zorgen voor traumaverwerking. Er worden ook workshops verzorgd voor de kinderen in het kamp. Kinderen kunnen tekeningen maken als traumaverwerking, en ook worden er knutselwerkjes gemaakt. De leeftijdsgroep is behoorlijk groot (4 tot 18 jaar). Buiten de vluchtelingen helpt het Rode Kruis ook de lokale bevolking. In Servië zijn veel mensen werkloos en zij kunnen bij het Rode Kruis te eten krijgen. Dagelijks komen er ongeveer 400 mensen langs voor een warme maaltijd.

7Vluchtelingenkampen
De drie kampen die wij bezochten, liggen in Šid, een half uurtje rijden vanaf Bačka Palanka. Onderweg moesten we door Kroatië waar alles en iedereen werd gecheckt bij de grenscontroles.Samen met Vanja en Jadranka van het Rode Kruis zijn wij als eerste naar het vluchtelingenkamp bij het treinstation gegaan. Vanaf dit treinstation ging een jaar geleden nog de trein richting Kroatië, maar nu ligt het er verlaten bij. Er verblijven hier ongeveer 650 mensen in leegstaande gebouwen en in een grote tent. De kamertjes van het grote gebouw zijn volgestouwd met zoveel mogelijk stapelbedden, dus privacy is hier ver te zoeken. Alles wat de mensen hebben ligt onder en rondom de bedjes. Sommige families hebben met fleece dekens een eigen hoekje gecreëerd, zodat ze toch een beetje privacy hebben.

In dit kamp hebben wij geholpen met de voedseldistributie. De pakken koekjes en pakjes chocomel werden goed ontvangen. Ook hebben we met de kinderen knutselwerkjes gemaakt en nagels gelakt. We kregen een klein gebouwtje aangewezen waar er ruimte was voor onze activiteiten. Een tafel met kleurplaten en zakdoeken met textielstiften, een tafel met wol om pomponnetjes te maken, een tafel om te loomen en een tafel voor het nagellakken. Alle kindertjes mochten één tafel kiezen om wat leuks te doen.

3Kleinste en grootste kamp
Het kleinste kamp ligt naast de grens met Kroatië. Er verblijven ongeveer 350 vluchtelingen in een oud gebouw en in grote tenten en er is verder niets in de buurt. Ook in dit kamp hebben we geholpen met de voedseldistributie. Gelukkig hebben ze in dit kamp wel een grote eetzaal. We hebben hier ook alle kinderen verzameld om lekker te kleuren, te loomen en nagels te lakken. Wat we gemerkt hebben is dat de kinderen hier eigenlijk aan hun lot worden overgelaten en niet (of weinig) worden opgevoed. Ze willen allemaal aandacht en hebben behoorlijk wat eisen.

Het grootste kamp zit in een verlaten motel langs de snelweg een stuk verder weg. Er verblijven hier meer dan duizend mensen die nergens heen kunnen. De sfeer hier is heel anders ten opzichte van de andere kampen. Door het grote aantal mensen ontstaan er meer groepjes. Er lopen hier wel veel vrijwilligers rond en er worden veel activiteiten georganiseerd voor kinderen en vrouwen. Er zijn aparte kamers waar computers staan, waar kinderen kunnen spelen, waar naailes wordt gegeven en dergelijke activiteiten.

Belgrado
De hoofdstad van Servië ligt op zo’n anderhalf uur van Bačka Palanka. Er zijn vooral veel illegale vluchtelingen in de stad die te vinden zijn in open parkeergarages, oude loodsen en leegstaande panden. Deze vluchtelingen willen zich niet laten registreren, waardoor ze niet in een kamp terecht komen. We horen van veel mensen dat ze mee willen met smokkelaars, dat is ook zo’n beetje hun enige optie om de grens over te komen. In Belgrado is er ook een vluchtelingencentrum. Hier kunnen de vluchtelingen samen komen en spelletjes doen, telefoons opladen en vooral warm worden na een koude nacht buiten. Er waren een aantal vrijwilligers die Engelse les gaven en andere activiteiten organiseerde, zoals een city tour. Wij hebben wat kinderen verzameld en samen nagels gelakt en loom armbandjes gemaakt. We hadden ook wat kinderkleurplaten meegenomen, die werden goed ontvangen door de jongens van 19/20 jaar. Gek om te zien hoe jongens van die leeftijd vol overtuiging een Dikkie Dik kleurplaat kleuren. Maar als je verder helemaal niets te doen hebt, is dit mooi tijdverdrijf.

Barakken
De meest bizarre ervaring hebben we opgedaan bij de barakken. Grote leegstaande loodsen met kapotte ramen waar meer dan duizend illegale vluchtelingen verblijven. De eerste gedachte was dat we niet eens naar binnen durfden, maar uiteindelijk zijn we toch een kijkje gaan nemen. In open haardjes en in lege hoekjes werden er vuurtjes gestookt om het warm te houden. Ook is er geen verlichting, dus dat vuur fungeert ook als verlichting zover dat mogelijk is. Er wonen hier alleen mannen en jongens die alleen de Balkanroute hebben afgelegd. Deze mensen hebben niets, amper een dak boven hun hoofd, en toch worden wij met open armen ontvangen en worden wij uitgenodigd om mee te eten. We hadden nog een voetbal in de auto liggen en toen die tevoorschijn kwam begonnen ze meteen met een potje volleybal. Na een rondleiding en een aantal goede gesprekken wilden ze zelfs de voetbal weer terug geven, zo vrijgevig zijn ze hier. Uiteraard mochten ze die voetbal gewoon houden. Een paar dagen later zijn wij terug gekomen op deze locatie om eten uit te delen en we hebben een basketbalnetje opgehangen. Een onbekende Europese organisatie verzorgt dagelijks het eten en kon wel wat hulp gebruiken.

4Roma
In Servië zijn ook veel Roma, zo ook in Bačka Palanka. Pastor Jan heeft veel contact met de leider van de groep en heeft geregeld dat wij langs kunnen komen om voedselpakketjes uit te delen. De Roma worden in Servië gezien als uitschot van de samenleving, hierdoor kunnen zij bijna geen werk krijgen, ze wonen in krotten en zijn ontzettend arm. We krijgen een rondleiding door de huisjes, sommige hebben niet eens elektriciteit en het is verre van schoon.

Terugkijken
Wat een reis en wat een ervaring. Na een week in Servië zijn we wijzer geworden, maar toch ook een beetje verdrietig door alles wat we hebben gezien. De vluchtelingen en Roma leven in de meest bizarre omstandigheden, de één nog erger dan de ander. Een warm huis, schoon water, sanitaire voorzieningen, privacy en onze volle spaarpotjes geven ons nu een heel ander gevoel. Wat leven wij een rijk leven vol vrijheid!

1

Tags: , , , , , , , , ,

Rubrieken: Hulp aan vluchtelingen, Hulp bij rampen, Nieuws, Noodhulp

Reageer op dit bericht